Choć stolicą współczesnej Turcji jest Ankara, Stambuł był centrum dwóch historycznych państw, mianowicie imperium bizantyjskiego i osmańskiego. Założony został około 660 roku p.n.e. przez Greków pochodzących z Megary i Miletu. Perski Król Dariusz I zdobył miasto w 512 r.p.n.e., a w roku 479 p.n.e. przejęła je Sparta. Przez pewien czas znajdowało się ono w rękach Ateńczyków, lecz w 405 roku p.n.e. odbili je Spartanie. Niemalże przez 700 lat Sparta, Macedonia, Rodos i Rzym rywalizowały o panowanie nad Stambułem. W roku 196 n.e. władca rzymski Septymiusz Sewer złupił i zniszczył miasto. Odbudował je później Konstantyn I Wielki i wybrał w 324 r.n.e. na nową stolicę imperium rzymskiego. Był on pierwszym cesarzem, który przyjął wiarę chrześcijańską. Nastąpił wtedy gwałtowny rozwój miasta, wzniesione dodatkowe mury obronne. W swojej nowej roli stolicy imperium bizantyjskiego, jak nazwano wschodnia część cesarstwa rzymskiego, Konstantynopol stał się ważną metropolią, a szczyt swojej świetności osiągnął pod rządami Justyniana I (527-565). Zaraza, która nawiedziła miasto w roku 542, spowodowała śmierć 60% z jego 500000 mieszkańców. Niestety po zarazie Konstantynopol nigdy nie powrócił do dawnej świetności. Był atakowany przez Persów ( 626 r.n.r.), Arabów )lata 673-77 i 717-18 n.e.), Bułgarów (813 r.n.e., 924 r.n.e.), Rubinów (lata 860, 941, 1043 n.e.) oraz nomadów – Pieczyngów (lata 1090-91 n.e.). Nikomu jednak nie udało się wkroczyć do miasta, aż do czwartej krucjaty, której uczestnicy złupili miasto w 1204roku w drodze do Ziemi Świętej.
Krzyżowcy ustanowili następnie Konstantynopol stolicą założonego przez siebie Cesarstwa Łacińskiego. Był to najgorszy okres niespokojnej historii metropolii. Plądrowano i grabiono miasto. Skradziono lub zniszczono wszystko, co miało jakąkolwiek wartość. Chociaż Bizantyjczycy odbili miasto w roku 1261, ich własne państwo chyliło się już wtedy ku upadkowi. Konstantynopol był wyludniony, kiedy w 1453 r. zdobył go osmański sułtan Mehmed II Zdobywca. Mehmed przeniósł tam siedzibę osmańskich sułtanów, tzw. Wysoka Portę. W 1462 roku Mehmed rozpoczął budowę pałacu Topkapi Sarayi, czyli Saraju. Pod panowaniem Sulejmana I (1520 – 66 ) architekt Mimar Sina upiększył miasto licznymi meczetami i innymi budowlami. W XIX wieku trwała intensywna rozbudowa miasta. Nie została przerwana przez żadną wojnę, trzęsienia ziemi, pożary czy epidemie. Stambuł stał się wówczas ważnym ośrodkiem polskiej emigracji. W 1855 roku zmarł tu, najprawdopodobniej na cholerę, Adam Mickiewicz.
W październiku 1918 r. zniesiono w Turcji sułtanat, a do 1920 r. państwo tureckie zostało zmuszone do zwrotu wszystkich europejskich posiadłości prócz Konstantynopola i jego okolic. Wojska brytyjskie, francuskie i włoskie kontrolowały miasto od końca I wojny światowej, do czasu kiedy nacjonaliści tureccy pod przywództwem Kemala Ataturka dokonali przewrotu w państwie i obalili sułtanat w 1922 roku. Nazwa Stambuł nadana została miastu właśnie przez Ataturka w roku 1930.